เธอชื่อชุดาภา เธอไม่มีหมา เธอเกลียดกิ้งก่า เมื่อมันมา เธอจะเอาสปาต้า ปาหัวมัน
ช่วงนี้ ชุดาภาเป็นหวัด น้ำมูกไหล ปวดศีรษะ แต่ไม่เป็นไข้ จามโฮกจามฮาก จนสมาคมฮากกาประเทศจีนต้องเขียนจดหมายเชิญให้ชุดาภาไปจามโชว์ที่สมาคม พอได้รับคำเชื้อเชิญ ชุดาภาก็หวนคิดถึงอดีตสมัยทียังเคยเป็นราชนิกูล (ชุดาภา ณ มหาสารคาม) เวลาจะจามก็จามแบบกระมิดกระเมี้ยน กลัวเชื้อโรคมันจะตาย เสียงจามมันเลยดัง
"อิดชิด"
"อิดชิด"
พอ "อิดชิด" ติดต่อกันหลายๆครั้ง เพื่อนที่นั่งข้างๆก็พูดเปรยๆกับชุดาภาว่า
"แกจามเหมือนหมาจัง"
ชุดาภามีความคิดว่าจะเรียนภาษาจีน ชุดาภาจึงไปที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ แต่ก่อนจะถึงจุฬาฯ ชุดาภาแวะกินไอติมวานิลลา ที่ร้านเพชรกันยา รสไอติมทำให้ชุดาภาถึงกับลิ้นชา
มาถึงศูนย์หนังสือจุฬาฯ มีหนังสือหลายภาษา ชุดาภาวิ่งรี่ตรงมา ที่ชั้นหนังสือภาษาจีน
ชุดาภาเปิดหนังสือ ชุดาภารู้สึกว่าภาษาจีนมันยาก มันลำบาก มันลำบน เธอจำต้องทน เป็นคน ไม่รู้ภาษาจีน
ชุดาภาเลิกล้มความคิด ที่ติดอยู่ในสมอง แม้เธอจะมีสมองปลาทอง แต่เรื่องเพื่อนยืมของ เธอไม่ยักจะลืม
ชุดาภากลับบ้าน เห็นคนหน้าตาสะอาดสะอ้าน ถุยน้ำลายหน้าร้าน ชุดาภาฝีปากจัดจ้าน ด่าผู้ชายสะอาดสะอ้าน
"ไอ้หน้าด้าน"
............................................ (จงเล่าเหตุการณ์ต่อจากนี้) 20 คะแนน
