ศุภชัย เรียนหนังสืออยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง
ศุภชัยไม่ชอบวิทยาศาสตร์
คุณครูสอนวิทยาศาสตร์ของห้องม.2/1 ชื่อ คุณครูเยาวลักษณ์
คุณครูเยาวลักษณ์ เป็นครูที่ค่อนข้างจะใจดี รูปร่างท้วม แต่แกออกจะเป็นคนที่ไม่ค่อยคิดมาก แกจึงพูดอะไรไม่ค่อยคิด
"เออ ศุภชัยวันประชุมผู้ปกครอง ครูเห็นพ่อเธอด้วย หุ่นยังกับโดเรมอนเลย ฮี่ๆๆๆ"
ครูเยาวลักษณ์ พูดประกาศผ่านไมโครโฟนให้เพื่อนทั้งห้องได้ยิน นักเรียนทุกคนหัวเราะลั่น ศุภชัยรู้อยู่เต็มอกว่า เพื่อนๆไม่ได้หัวเราะพ่อของเขา แต่หัวเราะเสียงหัวเราะของครูเยาวลักษณ์ ที่ขึ้นเสียงสูงแบบโซปราโน ในช่วงจังหวะ ฮี่ๆๆๆ พร้อมแรงกระเพื่อมของโต๊ะที่สั่นไหวไปมา และจะจบลงด้วยเสียง ฮี๊ๆๆ ของครู
หรือในวันที่ศุภชัยปวดขี้มากๆ ซึ่งถ้าเป็นไปได้ เขาเองก็ไม่อยากจะขี้ในโรงเรียนเท่าไหร่นัก เพราะถือเป็นเรื่องน่าอาย แต่วันนั้นเขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
ศุภชัยจึงลุกออกจากโต๊ะเดินท่อมๆ ไปหาครูเยาวลักษณ์ที่กำลังตรวจการบ้านอยู่
"คุณครูครับ ผมขออนุญาตไปอุจจาระครับ" ศุภชัยพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้ โดยเฉพาะคำว่า 'อุจจาระ'
"อะไรนะ ไปขี้เหรอ" ครูเยาวลักษณ์พูดขึ้นมาให้เพื่อนๆในห้องได้ยิน เขารู้สึกได้ว่านี่คือการประจานให้ได้อาย เพราะครูเยาวลักษณ์รีบวางปากกาและคว้าไมโครโฟนป่าวประกาศในทันที
"อะไรนะ ไปขี้เหรอ เหรอ เหรอ เหรอ เหร เห เ ...." ประโยคนี้ยังคงก้องอยู่ในหัวของเขาจนบัดนี้
อาจจะพออนุมานได้ว่า ศุภชัยไม่ชอบวิชาวิทยาศาสตร์เพราะเขาไม่ชอบครูเยาวลักษณ์
ในวันสอบเก็บคะแนนยิบย่อย วิชาวิทยาศาสตร์ ในเทอมนั้นนักเรียนในห้องต้องเรียนวิชาพันธุศาสตร์ ครูเยาวลักษณ์ก็เลยสอบวิชาพันธุศาสตร์ (ซึ่งก็ควรจะเป็นอย่างนั้น) โดยกติกาคือ ครูจะเป็นคนบอกคำถามและให้นักเรียนจดเฉพาะคำตอบลงในกระดาษ
"เอาล่ะ นักเรียน มาถึงคำถามที่ยากที่สุดในชีวิตความเป็นคน ถามว่า อะไรเป็นตัวควบคุมหน่วยทางพันธุกรรม"
นักเรียนทุกคนเซ็งแซ่ ถึงความยากของคำถามข้อนี้ เสียงพึมพำทำให้ครูเยาวลักษณ์ถึงกับกระหยิ่มยิ้มย่อง ศุภชัยคิดว่ารอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของความเอ็นดู แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสะใจ
"ไม่ต้องตกใจทุกคน อ่ะ! ครูใบ้ให้ก็ได้ ขึ้นต้นด้วย อ.อ่าง"
ขึ้นต้นด้วย อ.อ่าง นี่คือคำใบ้ของครูเยาวลักษณ์ ศุภชัยรู้สึกว่าเขากำลังเล่นเกมโชว์ช่วงใบ้คำปริศนาอยู่ และเพื่อนๆทุกคนก็ดูสนุกสนานไปกับครูเยาวลักษณ์ด้วย เพราะเมื่อได้ยินคำใบ้ ทุกคนถึงกับร้องอ๋อ พร้อมก้มหน้างุดๆ จดคำตอบลงไปทันที
ศุภชัยเขียนคำตอบของเขาลงไป....
----------------------------------------------------------
เมื่อครบทั้งสิบข้อ ครูเยาวลักษณ์ให้นักเรียนเปลี่ยนกันตรวจกระดาษคำตอบ ทุกครั้งที่ครูเฉลย เสียงเฮก็ตามาเป็นระลอก ไม่ต่างจากผู้ชมรายการเกมโชว์ช่วยดาราเลือกแผ่นป้ายรอบแจ็กพอต
"เก่งอย่างแรงนินักเรียน" ครูเยาวลักษณ์เริ่มออกอาการมันในความร่วมมือของนักเรียนจนหลุดพูดภาษาใต้ทองแดงออกมา
"อ้าว ข้อที่ยากที่สุดในชีวิตความเป็นคนข้อนี้ตอบอะไร" ครูเยาวลักษณ์ตะโกนถามนักเรียนผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงเหมือนจะปลุกใจให้ออกไปรบ
นักเรียนทุกคนตอบพร้อมกันว่า "อาร์ เอ็น เอ คร้าบบบ"
"เก่งมาก อาร์ เอ็น เอ เป็นหน่วยที่ควบคุมพันธุกรรม เห็นไหม ครูใบ้เก่งนิ นักเรียนตอบได้เหม็ดเลย" ครูเยาวลักษณ์ยังคงพูดใต้สำเนียงทองแดง
"ครูครับๆ" ไกรเทพ เพื่อนนักเรียนที่นั่งข้างๆศุภชัยยกมือขึ้น
"อะไรหรือ ไกรเทพ" ครูเยาวลักษณ์ขานรับด้วยสีหน้ายิ่มแย้มแช่มชื่น
"ศุภชัยเขียนว่า 'อสุจิ' ครับ" ไกรเทพพูดเสียงดังพอที่ทำให้ทั้งห้องได้ยิน
ครูเยาวลักษณ์เปลี่ยนสีหน้าทันที "ต่ำ ต่ำมาก ศุภชัย เธอใช้สมองส่วนไหนของเธอคิดนี่ หมกมุ่นที่สุด ครูไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ตอบออกมาได้ อสุจิ เป็นหน่วยควบคุมทางพันธุกรรม ว่างๆ ก็อย่าลืมเอามาให้ครู.............."
ศุภชัยมองหน้าครูเยาวลักษณ์ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เขาไม่รับรู้แล้วว่าครูเยาวลักษณ์พูดอะไรต่อจากนั้นอีก ภาพที่เห็นผ่านสายตาของศุภชัยคือ ปากของครูเยาวลักษณ์ที่พ่นฟองฝอยออกมาไม่ขาดสาย มื่อที่ชี้หน้าเขาซ้ำไปซ้ำมาเสียงที่ได้ยินผ่านหูของศุภชัยคือ เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ที่ดังกลบเสียงด่าของครูเยาวลักษณ์ เขาอยากจะตะโกนโพล่งออกมาดังๆ
"ก็ครูใบ้ให้ผมว่าขึ้นต้นด้วยอ.อ่าง แล้วมันก็เกี่ยวกับพันธุกรรม ผมเลยตอบว่าอสุจิเพราะผมเข้าใจอย่างนั้นจริงๆ มันผิดเหรอครู อสุจิไม่ใช่เหรอที่ทำให้เราเกิดมา มีพันธุกรรมเหมือนพ่อเหมือนแม่ อสุจิไม่ใช่เหรอ..."
แต่ศุภชัยก็ไม่ได้พูดอะไร สีหน้าของสงบนิ่งเหมือนเดิม.....เขาไม่ได้พูดอะไร
เสียงออดดังขึ้น ครูเยาวลักษณ์ปาดเหงื่อ ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เก็บไมโครโฟนแสนรักใส่กระเป๋า
"นักเรียนทุกคนทำความเคารพ"
"ขอบคุณครับคุณครู"
ครูเยาวลักษณ์พยักหน้า สายตาของครูจ้องมองมาที่ศุภชัย
เขาสบตาครูเพียงแวบ แต่ไม่อาจรับรู้ได้ว่าสายตาที่ครูส่งมาให้เขานั้นหมายความว่าอย่างไร
แต่ที่แน่ๆ...ศุภชัยไม่ชอบวิชาวิทยาศาสตร์....
