ตอนนี้ดาริกาเสียงแหบ
เธอพอจะรู้มาบ้างว่าสาเหตุที่เธอเสียงแหบเป็นเพราะเธอตะโกน
สาเหตุที่เธอตะโกน เพราะเธออยู่กลางถนนสีลม
สาเหตุที่เธอต้องอยู่กลางถนนสีลมเพราะเธอไปเล่นสงกรานต์
สาเหตุที่เธอไปเล่นสงกรานต์กลางถนนสีลมเพราะเธอเสพติดการสัมผัส
การเสพติดการสัมผัสไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้เธอเสียงแหบ...
เธอเสียงแหบทั้งๆที่ตะโกนอยู่ไม่กี่ประโยคเช่น
"อย่าเบียดได้ป๊า!!!!"
"จะตายแล้ววววว"
"อัวะแหวะ!!"
"อย่าเหยียบเท้า!!"
แต่เธอร้องตะโกนเท่าไหร่ก็คงไม่มีใครได้ยิน
เพราะเธอมีความสูงเพียง 158 เซนติเมตร
และคนที่รายล้อมเธอต่างสูงเกิน 170 เซนติเมตรเท่านั้น
ดังนั้นระดับเสียงของเธอจึงพ่นออกมาเป็นลมพอที่จะทำให้เหล่าผู้ชายรอบข้างเสียวสันหลัง
แต่เธอชอบ...
ดาริกาไม่ได้รับความอบอุ่นแบบนี้มานานแล้ว เธอมีความสุขทุกครั้งเมื่อได้สัมผัสกับผู้ชายบนถนนสีลมที่ต้องกระเสือกกระสนพาตัวเองให้ไหลไปตามกระแสคนและเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวาย และเมื่อมีน้ำที่สาดเข้ามาเป็นระยะ ได้เห็นเสื้อที่เปียกแนบเนื้อของผู้ชาย
"นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ" เธอฮัมเพลงนี้ออกมาเบาๆ เธอหลับตาอย่างเคลิบเคลิ้มชวนฝัน โดยไม่สนใจว่าคนข้างหลังต่างดิ้นรนเอาตัวรอดให้พ้นจากความแออัดยัดเยียดเกินทน
"ได้แต่ฝันหวาน ได้แต่เพ้อไป..." ดาริกายังคงฮัมเพลงหัวของเธอพยายามถูกับแผ่นหลังของชายหนุ่ม "ฟื้ดๆๆ" เหมือนน้ำแข็งที่ถูกขูดบนกระดานเพื่อทำน้ำแข็งไส
"อย่าเบียดสิโว้ย สาดดดดด" เสียงตะโกนของชายหนุ่มกรอกใส่หูเธอ ด้วยความเคลิ้ม เธอจับใจความได้เพียงตำท้ายว่า "สาดดดด"
"หนูไม่มีขันสาดค่ะพี่ หนูฉีดน้ำพี่แล้วกัน" เธอตะโกนด้วยเสียงแหบห้าว พร้อมกดปืนฉีดน้ำที่แทบไม่เหลือน้ำแล้วสิ่งที่พ่นออกมาจากปลายกระบอกปืนคือละอองน้ำที่พ่นเป็นฟองฝอย "ฟื้ดๆ"
"ไอ้ตุ๊ดเตี้ย!" ผู้ชายที่โดนฉีดน้ำใส่ตะโกนด่าทันที
ดาริกาได้ยินเสียงตะโกนด่า ทำให้เธอโมโหมาก เธอจึงคว้าปืนฉีดน้ำขึ้นมาฉีดและใช้นิ้วกดน้ำอย่างไม่ยั้งตามจังหวะหัวใจของเธอ
"เป็นตุ๊ด แต่ก็ทำให้แม่มึงท้องได้แล้วกันโว้ย" ดาริกาตะโกนอย่างสุดเสียงเต็มความสามารถที่เธอจะทำได้
ด้วยความโมโหชายหนุ่มเงื้อมมือเข้ามาที่ดาริกาหวังจะกระชากหัวเธอ แต่ด้วยคนที่เบียดเสียดยัดเยียดกันทำให้ทั้งสองคนคลาดกันไป...
ด้วยอารามตกใจ เธอทำอะไรไม่ถูก เธอจึงปล่อยตัวเองไปตามกระแสธารแห่งผู้คนนำพาเธอไปที่ไหนก็ได้กลางถนนสีลม...
สงกรานต์ครั้งนี้ทำให้ดาริกาเสียงแหบ
แต่เธอชอบ...
ไม่มีอะไร
