"หมายเลข 124 เชิญที่ช่องบริการหมายเลข 1 ค่ะ"
"หมายเลข 127 เชิญที่ช่องบริการหมายเลข 3 ค่ะ"
เสียงพนักงานต้อนรับอัตโนมัติที่เปิดอยู่ทุกวี่ทุกวันในธนาคารที่เลอลาวัลย์ ทำงานอยู่ ทำเอาเธอประสาทแตกได้เหมือนกัน
นอกจากเธอต้องนมดำกรำงานกับการรับเงินเป็นปึกๆ ตั้งใจนับอย่างละเอียดถี่ถ้วน นับด้วยมือแล้วยังต้องเอาเข้าเครื่องนับธนบัตร ก่อนที่จะมานับมืออีกรอบ ใช่ว่าเธอเป็นคนไม่รอบคอบ แต่เธอเป็นคนระมัดระวังต่างหาก (รอบคอบกับระมัดระวังดูเผินๆ ความหมายใกล้เคียงกัน แต่ก้มีความไม่ใกล้เคียงกันอยู่ในที)
เธอนับเงินใบแล้วใบเล่า นับเงินของคนอื่น 1...2...3...4...45...77...100 บางทีเธอก็อยากจะนับเงินของตัวเองให้ถึง 100 บ้างจัง
แม้จะเหนื่อย แต่เลอลาวัลย์ก็รักในอาชีพของเธอ
อาชีพการงานอาจจะไม่ได้มีความสลักสำคัญเท่ากับชีวิตส่วนตัวของเธอ เธอเป็นคนที่ค่อนข้างดูแลตัวเอง และมักจะชอบทำอะไรตามอย่างคนอื่นอยู่เสมอ
วันหนึ่งเธอเปิดทีวีดูโฆษณาโยเกิร์ตยี่ห้อหนึ่ง ที่มีตัวละครหญิงสาวขายาวหุ่นดี พร้อมผายมือให้เพื่อดูหุ่นของตัวเองด้วยคำพูดง่ายๆว่า "ก็ดูชั้นสิ"
เลอลาวัลย์ อยากพูดอย่างนี้กับเพื่อนๆที่ธนาคารบ้าง "ก็ดูชั้นสิ" เธอผายมือเหมือนนางแบบโฆษณา กระหยิ่มยิ้มย่องในใจเหมือนคนบ้า ก่อนจะหัวเราะคิกคักในความเปิ่นของตัวเอง
เธอออกจากบ้านเพื่อซื้อโยเกิร์ต "ก็ดูชั้นสิ" 12 กระป๋อง
กระป๋องแรก เธอกินอย่างมีความสุข แต่ละคำที่เธอตักกิน เธอก็ผายมือพร้อมพูดว่า "ก็ดูชั้นสิ" 1 ครั้ง
ดังนั้น ภายในหนึ่งกระป๋อง เธอพูดประโยคนี้ถึง 17 ครั้ง ตามจำนวนคำที่เธอละเมียดเข้าปาก
เลอลาวัลย์รู้สึกว่า โยเกิร์ตอร่อยดี เธอจึงกินกระป๋องที่สอง และ สามตามมา (เธอขี้เกียจพูด "ก็ดูชั้นสิ" แล้ว เพราะรู้สึกว่ามันเฝือและไม่รู้จะพูดไปทำไม) แล้วก็เข้านอน (ครั้งหนึ่งเธอเคยดื่มวีต้าแล้วไม่ยอมนอน กระโดดบนเตียงเหยงๆ จนเตียงเกือบยุบมาแล้ว)
รุ่งเช้าเธอโทรศัพท์หาเพื่อนที่ธนาคาร ขอลาป่วย เพราะขี้รั่ว จึงทำให้เลอลาวัลย์ อดพูด "ก็ดูชั้นสิ" ตามที่ได้ตั้งใจเอาไว้
-----------------------------------------------------------------------------------------
เลอลาวัลย์ นั่งกินข้าวกับเพื่อนร่วมงานตามประสาสาวธนาคารใจหาญกล้า
ระหว่างที่เพื่อนๆกำลังเม้าท์เรื่องสวรรค์เบี่ยงสวรรค์เบี้ยวอย่างออกรสออกชาติ ปาริฉัตร เพื่อนของเธอก็จับแขนของเลอลาวัลย์มาดม
ความรู้สึกของเลอลาวัลย์เสียวแปลบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอเอาลิ้นเลียริมฝีปากตามสัญชาตญาณของแม่เสือ ก่อนที่เธอจะถามปาริฉัตรว่า "มีอะไรเหรอ" ด้วยเสียงอันแหบแปร่ง
"อุ่ย! ผิดมือ โทษที" ปาริฉัตรตอกกลับออกมาพร้อมปล่อยมือของเลอลาวัลย์ทันทีจนมือของเธอเกือบจะตกลงไปในถ้วยต้มจืดมะระ
"เธอหมายถึงกลิ่นนี้ใช่ไหม" มือของชื่นชะมด ยื่นเข้ามาจ่อจมูกของปาริฉัตรทันที
"ใช่ๆ" ปาริฉัตรตอบพร้อมสูดมือของชื่นชะมดเต็มจมูก
"อ๋อ ก็แค่มิลค์กี้โลชั่นธรรมดาน่ะ" ชื่นชะมดพูดแบบตวัดเสียง ปลายตาอันชมดชม้อยของชื่นชะมดทำเอาเลอลาวัลย์รู้สึกว่ามันเท่จริงๆ
"อ๋อ ก็แค่มิลค์กี้โลชั่นธรรมดาน่ะ" ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเลอลาวัลย์ เธอรู้สึกว่าคำพูดนี้มันดูดีดว่า "ก็ดูชั้นสิ" เป็นไหนๆ เธอจึงตัดสินใจซื้อมิลค์กี้โลชั่นจากห้างสรรพสินค้าชั้นนำมาใช้
----------------------------------------------------------------------------
วันรุ่งขึ้น เธอบรรจงเทโลชั่นลงบนฝ่ามือ พร้อมทา ทา ทา ทา ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง โดยเฉพาะแขนที่เธอเน้นเป็นพิเศษหวังจะให้กลิ่นเตะจมูกเพื่อนร่วมงานมากที่สุด
ความหนืดของโลชั่นทำให้เธอเริ่มเอะใจ เพราะมันหนืดและทายากกว่าที่โลชั่นทั่วไปจะเป็น แต่เธอคิดว่า ความหนืดนี่แหละที่เป็นสูตรแห่งความงามที่ผู้หญิงอย่างเธอคู่ควร
----------------------------------------------------------------------------
วงกินข้าว เลอลาวัลย์พยายามที่จะโบกไม้โบกมือให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอพยายามกระดกแขน บิดแขน และทำทุกอย่างเพื่อให้เพื่อนสนใจ...แต่ดูเหมือนว่า ไม่มีใครรับรู้การกระทำของเธอเลยแม้แต่คนเดียว
"แก...ดมแขนชั้นสิ" เธอใช้ไม้ตายสุดท้ายพร้อมยื่นแขนให้เพื่อนดม
ปาริฉัตรคว้ามือเพื่อนมาดทแบบขอไปที "อืม...หอม แต่ เฮ้ย ทำไมมันหนืดๆ หนับๆ เหนียวๆ แบบนี้อ่ะเลอ"
ได้ที เลอลาวัลย์ทำตาแบบที่ชื่นชะมดทำ และพูดขึ้นมาแบบตวัดเสียง "อ๋อ ก็แค่มิ้ลค์กี้โลชั่นธรรมดาน่ะ" พูดจบเธอก็หยิบขวดโลชั่นที่เธอใช้พร้อมสั่นขวดเล็กน้อยเหมือนในโฆษณาพร้อมยิ้มแบบฉันเลือกเกิดได้
"เฮ้ย! เลอ มันไม่ใช่ โลชั่นนะ มันมัน บาธ โลชั่น" ปาริฉัตรพูดขึ้นมา เลอลาวัลย์งง
"บาธ โลชั่น แปลว่า โลชั่นอาบน้ำน่ะ"
"อ้าวเหรอ! มิน่าล่ะ ทำไมชั้นใช้แล้วมันหนืดๆ เข้าใจแล้ว โลชั่นตัวนี้มันต้องโดนน้ำก่อนถึงจะไม่หนืดใช่ไหม" เลอลาวัลย์พูดจบก็หยิบน้ำแข็งในแก้วมาถู อนิจจัง...เพื่อนๆห้ามเธอไม่ทัน
"เออ...ฟองเยอะดีอ่ะแก เห็นไหมมิลค์กี้โลชั่นของชั้น ไม่ธรรมดา"
เลอลาวัลย์พูดไปเอาน้ำแข็งลูบแขนไป ตอนนี้ผิวของเลอลาวัลย์ไม่หนืดแล้ว...มีเพียงฟองสบู่ที่เข้ามาแทนที่ความหนืดเหนียวนั้น เลอลาวัลย์รู้สึกเย็นสบายท่ามกลางแดดเมษาอันร้อนระอุ
ในที่สุดเธอก็เจอมิลค์กี้โลชั่นที่เธอชอบเสียที...
