ฝนเทกระหน่ำแบบมืดฟ้ามัวดินมาตั้งแต่บ่ายสองโมง และดูเหมือนว่ายังไม่มีทีท่าที่จะหยุด

สมสมรนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีกรมท่า ที่สามีซื้อให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน ความจริงแล้วเธอไม่ค่อยชอบโซฟาตัวนี้เท่าไหร่นัก เพราะสีอันทึบทึมของมันทำให้เธอรู้สึกหม่นเศร้าไปตลอดทั้งวัน

ฝนเทกระหน่ำแบบมืดฟ้ามัวดินมาตั้งแต่บ่ายสองโมง และดูเหมือนว่ายังไม่มีทีท่าที่จะหยุด

สมสมรลุกจากโซฟากำมะหยี่สีกรมท่า เธอจัดชุดนอนลายลูกไม้กำมะหยี่สีแดงโอรส เดินไปที่ตู้เย็น 

สมสมรเปิดตู้เย็น

ตู้เย็นว่างเปล่า

สมสมรไม่มีอะไรจะกิน

ฝนเทกระหน่ำแบบมืดฟ้ามัวดินมาตั้งแต่บ่ายสองโมง และดูเหมือนว่ายังไม่มีทีท่าที่จะหยุด

สมสมรว้าวุ่นใจ เพราะตั้งแต่เธอตื่นและุลุกขึ้นจากเตียงนอนไม้ ปูผ้าห่มกำหยี่สีชมพู ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเธอเลยสักอย่าง

เสียงท้องร้องส่งเสียงดังประชันแข่งต่อกับเสียงฝนที่กระทบลงบนกันสาดสีทองไร้รสนิยมหน้าบ้านอย่างหนักหน่วง 

ฝนเทกระหน่ำแบบมืดฟ้ามัวดินมาตั้งแต่บ่ายสองโมง และดูเหมือนว่ายังไม่มีทีท่าที่จะหยุด

สมสมรตาลาย ความหิวทำให้เธอกายอ่อนล้า แทบยืนไม่อยู่ เดินต่อไปคงล้ม มันหมดแรงจะสู้...

สมสมรจึงประคองตัวเองและค่อยๆเดินอย่างเชื่องช้าขึ้นไปข้างบน

สภาพความหิวโหยของเธอตอนนี้พุงขึ้นถึงขีดสุด

ฝนเทกระหน่ำแบบมืดฟ้ามัวดินมาตั้งแต่บ่ายสองโมง และดูเหมือนว่ายังไม่มีทีท่าที่จะหยุด

สมสมรยกโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์โทรศัพท์ที่เธอพอจะนึกออก

สมสมรรอเสียงตอบรับจากปลายสายอย่างใจจดใจจ่อ

ชั่วหลายอึดใจ เธอได้ยินเสียงจากปลายสาย

ความอัดอั้นตันใจของสมสมรถูกปลดเปลื้องโดยฉับพลัน เป็นเสียงที่เปรียบได้กับน้ำทิพย์ชโลมใจสมสมรอย่างหาที่เปรียบมิได้

"ซื้อ บะหมี่เกี๊ยวหมูแดง หน้าปากซอยมาให้หน่อยนะที่รัก"

สมสมรวางหูโทรศัพท์

ฝนเทกระหน่ำแบบมืดฟ้ามัวดินมาตั้งแต่บ่ายสองโมง และดูเหมือนว่ายังไม่มีทีท่าที่จะหยุด

สมสมรรอบะหมี่เกี๊ยวหมูแดงจากสามีอย่างใจจดใจจ่อ และดูเหมือนว่ายังไม่มีทีท่าที่จะหยุด...รอ