ชีวิตของภูตะวันเข้าขั้นที่เรียกว่า เดสเพอเรต เอามากๆ
เดสเพอเรต อ่านทับศัพท์ภาษาอังกฤษคำว่า Desperated หมายถึง หดหู่ สิ้นหวัง ไร้เรี่ยวแรง
ภูตะวันชอบคำนี้มากๆ หลังจากเขาได้ดูซีรี่ย์เรื่อง Desperated Housewives จนติดงอมแงมแทบไม่กินไม่นอนมาแล้ว
"มึง กูเดสเพอเรต" ภูตะวันมักจะพูดประโยคนี้ให้เพื่อนๆในวงสนทนาฟัง พร้อมกับพรูลมหายใจออกเป็นห้วงๆ
"เดสปร่ง เดสเปรต อะไรของมึ๊ง" เพื่อนคนหนึ่งมักจะหงุดหงิดหัวเสียกับอาการเรียกร้องความสนใจของภูตะวัน
"มึงไม่เป็นกู มึงไม่เข้าใจ" ภูตะวันสวนกลับ
"กูก็เห็นว่าชีวิตมึงดีกว่าคนอื่นๆ ไม่ต้องดิ้นรน อยากได้อะไรก็ได้อย่างที่ใจต้องการ ไม่เห็นมึงจะเดสเปรตอะไรตรงไหนเลย" เพื่อนในกลุ่มออกมา ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน
"ที่กูเดสเพอเรตนี่ เพราะกูมักจะตั้งคำถามเสมอว่า คนเราเกิดมาทำไม"
เพื่อนที่เหลือหันมามองหน้ากันเอง ไม่มีใครคาดคิดว่า ความเดสเพอเรตทำนองนี้จะเกิดขึ้นกับภูตะวัน ชายหนุ่มที่ใครๆต่างลงความเห็นว่า เพอร์เฟ็กต์ที่สุดในกลุ่ม
ภูตะวันน้ำตารื้น "คือกูไม่รู้จะบอกมึงยังไงง่ะ กูไม่เถียงเลยเว้ยที่กูเกิดมาหล่อ เก่ง มีคนมาติดพันเยอะแยะ มีทุกอย่างที่อยากได้ แต่กูกลับมานั่งคิดว่า กูเกิดมาทำไมวะ"
"มึงเกิดมาเพื่อได้เจอเพื่อนดีๆ อย่างพวกเราไง" เดชา เพื่อนนักพูดปลอบประโลมภูตะวัน มือของเขาลูบหลังภูตะวันด้วยความรู้สึกเข้าใจและเห็นใจ สายตาของเขาส่งประกายความหวังให้ภูตะวันต้องต่อสู้ต่อไป
เพื่อนๆทุกคน ตกตะลึงกับคำพูดที่เรียกได้ว่าน่าขนลุกที่สุด ยิ่งได้เห็นภาพการปลอบประโลมและสายตาของเดชา ก็ยิ่งเร่งปฏิกิริยาขนลุกจนทำให้เกิดอาการปวดอุจจาระเฉียบพลัน มีเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มรีบลุกขึ้นเพื่อขอตัวไปขี้ทันที
ภูตะวันมองหน้าเดชา ร้องไห้ โผเข้ากอด เดชาอย่างสุดตัว "ฮือๆ กูเข้าใจแล้ว กูเกิดมาเพื่อใช้กรรม และต้องเจอกับเพื่อนดีๆอย่างมึง กูขอบใจมากนะ มีมึงคนเดียวที่เข้าใจกู"
เพื่อนๆในวงสนทนาแตกฮือออกไปกันคนละทิศละทาง
ตอนนี้มีเพียงภูตะวันและเดชาเพียงสองคน ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่แผดเผาความเง่าโง่ของทั้งสองคนอยู่เหนือหัว
ก่อนที่ความเงียบจะทำให้เดชาอึดอัดไปมากกว่านี้ เดชาตัดสินใจทำลายความเงียบ
"มึงยังเดสเปรตอยู่ไหม"
"ก็นิดนึงว่ะ แล้วมึงล่ะ มีเรื่องเดสเพอเรตอะไรในชีวิตที่อยากจะระบายกับกูหรือเปล่า" ภูตะวันถามเดชาทั้งน้ำตา
"กูว่ากูมีแล้วว่ะ"
"อะไรเหรอ"
"กูเดสเปรตมากที่มีเพื่อนอย่างมึงว่ะ" เดชาพูดออกไป เขาแงะมือที่กอดแน่นของภูตะวันออกด้วยความขยะแขยง ก่อนที่จะลุกหนีออกไป
ภูตะวันเดสเพอเรตมากขึ้นกว่าเดิม
และที่เดสเพอเรตมากไปกว่านั้น
ภูตะวันไม่รู้ว่าคนเขียนมันเขียนเรื่อง ภูตะวันเดสเพอเรต มันจะเสียเวลาเขียนไปทำไม
เพราะมันช่างไร้สาระ เพ้อเจ้อ ออกทะเลแบบกู่ไม่กลับ จริงๆ
"กูเดสเพอเรตว่ะมึง" ภูตะะวันพูดกับคนที่พิมพ์อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ด้วยความเศร้าหมอง
