ช่วงนี้เล่น Facebook บ่อยเหลือเกินครับ คือถ้าจำนวนชั่วโมงในการเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ และจำนวนครั้งในการ กดคลิ๊กเพื่อ refresh หน้าเว็บ แปลงเป็นเงินได้...

ผมคงเป็นมหาเศรษฐีไปแล้ว 

สเตตัสที่ผมโพสไว้ในนั้นส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่็ผ่านพบในชีวิตประจำวัน การรำลึกถึงเรื่องราวในอดีต ซึ่งแน่นอนว่า ส่วนใหญ่เป็นเรื่องสนุกสนานและควรค่าแก่การนำมาเล่าสู่กันฟัง 

ความง่ายของการเขียนสเตตัสใน fb นี่คือมันเป็นการเขียนข้อความที่สั้นๆ ได้ใจความ กระชับ และรวดเร็ว อีกทั้งยังมีเพื่อนๆ ที่พร้อมจะกดชื่นชอบสิ่งที่เราคิดที่เราเขียน หรือแสดงความเห็นต่อยอดได้ทันที

จำนวนของคนกดไลค์และแสดงความเห็นนี่แหละ ที่สร้างขวัญกำลังใจให้เจ้าของสเตตัสได้เสมอ 

โอกาสนี้ เพื่อที่จะไม่ทำให้บล็อกของผม ที่แทบจะรกร้่าง ไม่มีคนเข้ามาอ่าน หรือถ้ามีเข้ามาอ่านก็เป็นขาประจำที่ตืดตามอ่าน เป็นเพื่อนทางตัวหนังสือ ซึ่งกลุ่มคนเหล่านี้ผมรักมากมาย มากมาย แบบพี่บี้ จริงๆครับ

ส่วนขาจรที่แวะเข้ามาอ่านบล็อกตามโอกาส ตามเทศกาล ก็พอมีบ้าง เวลาเข้าไปดูหน้าสถิติคนกดเข้ามาเยี่ยมชม ก็รู้สึกดีทุกครั้ง ที่อย่างน้อยยังพอมีคนเข้ามาอ่านบ้างไม่มากมาย ไม่มากมาย 

ผมจะพยายามอัพบล็อกคร้าบบบบบ (บอกเป็นครั้งที่ 7,976 )

สเตสัสของข้าพเจ้า เอามาแบ่งปัน

ตอนเป็นเด็ก ซื้อไอติมถ้วย เปิดฝาตั้งท่าจะเลียฝาไอติมที่มีเนื้อไอติมเกาะอยู่ เพื่อนมองฉันด้วยความตกใจบอกว่า "อย่าเลียฝาไอติม กินในถ้วยเอาสิ ไม่มีมารยาท" ฉันจำต้องทิ้งด้วยความเสียดาย กลับบ้านเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง แม่สอนฉันว่า "ทิ้งทำไม เสียดายของ ถ้าจะให้มีมารยาท ก็เลียอย่าให้เพื่อนเห็นและไม่มีเสียง"

เดินตามหลังคู่รักคู่หนึ่งใน J Avenue ยามค่ำคืน สาวเจ้าบอกแฟนหนุ่มว่า "ยู ยู เค้าเจ็บ มาย แอส" ฝ่ายชายถามว่า "เจ็บอะไรนะ" ฝ่ายหญิงออกแิอ็คเช่นชิคๆ "มาย แอสส์" ก่อนจะสะบัดสะบิ้งเฮอร์แอส ให้ฝ่ายชายเคล้าคลึง นี่เห็นว่าคนคงอยู่กันเยอะ มิเช่นนั้นนางอาจจะใส่แอ็คเช่น จำพวก "ยู ยู เค้าเจ็บ มาย แตร๊ด" ไปด้วยแน่ๆ

เจอเพื่อนบ้านที่ร้านกินข้าวเจ้าประจำ ทักทายกันพอหอมปากหอมคอ เพื่อนบ้านถามว่าสั่งอะไร ฉันตอบไปว่า "มาม่าหมูสับ" เพื่อนบ้านตอบกลับด้วยความเป็นห่วง "กินอย่างนี้บ่อยๆ ไม่ดีนะ" ทันใดนั้น อาม่านั่งเฝ้าร้านที่ฉันไม่ค่อยไ้ด้คุยด้วยพูดขึ้นมาว่า "กินมาม่าบ่อยๆ ไม่ดีหรอก แต่กินอาม่านี่..." แล้วนางก็หัวเราะคิกคักขวยเขิน ปล่อยให้ฉันและ เพื่อนบ้านต้องตั้งสติและตระหนักรู้ว่า ได้ยินสิ่งที่อาม่าคนนั้นพูดจริงๆ

สมัย ป.2 ฉันท่องสูตรคูณแม่ 3 แม่ 4 ยังไม่ได้ จนต้องให้แม่เขียนจดหมายมาให้คุณครูเพื่อทำใจในความอ่อนด้อยด้านคณิตศาสตร์ของฉัน ครูของฉันจึงลงโทษฉันด้วยการให้เพื่อนที่เก่งที่สุดออกมาท่องสูตรคูณแม่ 6 หน้าห้อง สีหน้าของคุณครูเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจพร้อมบอกลูกศิษย์ตัวน้อยๆ ทุกคนว่า "อายุเท่าๆ กัน แต่มันสมองมันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลย" สายตาครูที่มองมาหาฉันในตอนนั้น เป็นสายตาของปีศาจที่ฉันหวาดกลัว

น้อยไปหน่อยเพราะขี้เกียจหา ส่วนสเตตัสประเภท กำลัง กิน ขี้ ปี้ นอน อันนี้ก็ไม่ได้เอามาลงไว้ เพราะเห็นว่าคงไม่เกิดประโยชน์อันใด...

จะตั้งใจอัพบล็อกจริงๆ นะ แต่ไม่รู้เป็นอะไร พอจะอัพทีไร นึกไม่ออกเลยว่าจะเขียนอะไร จริงๆ 

พอไม่ได้อยู่หน้าจอคอมนี่แหละ โห ความคิดพล่านเหมือนน้ำไหลแรงเพราะมีเครื่องปั๊มน้ำติดบ้าน 555

ไว้จะมาเขียนใหม่ 

Comment

Comment:

Tweet

เจ็บมายแอส 55555555

#6 By gallantfoal on 2010-06-16 00:40

ขอบคุณหลายๆ open-mounthed smile

#5 By dewdogdag on 2010-06-12 09:46

Hot!

#4 By NiDA MAilO on 2010-06-11 21:59

ชอบอ่านเสตตัสดิว สนุกมาก ในบล็อกก็ชอบ
มาเขียนบ่อยๆนะ ^^

#3 By daranee on 2010-06-11 19:08

like big smile

#2 By Seam - C on 2010-06-11 16:52

* - *


5 5 55